Στα μαβιά κρόσσια της οδύνης

Σ’ αγάλματα της αγωνίας

Στις υγρές σιωπές

Υπάρχει ένα πρόσωπο

Τόσο πολύ βγαλμένο από

τα δάκρυα

Τόσο ακατανόητο

Τόσο ζεστό στο χέρι που

του γνέφει

Οδ. Ελύτης, Προσανατολισμοί

Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα κι έβαψε το δικό μου,

και στο μαντίλι τό ’σειρα κι έβαψε το μαντίλι

και στο ποτάμι το ’πλυνα κι έβαψε το ποτάμι

κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου,

κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του

κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.

 Δημοτικό τραγούδι

Έχω τρεις κόσμους. Μια

θάλασσα, έναν

Ουρανό κι έναν πράσινο

κήπο: τα μάτια σου.

Θα μπορούσα αν τους

διάβαινα και τους τρεις,

Να σας έλεγα πού φτάνει ο

καθένας τους.

Η θάλασσα, ξέρω.

Ο ουρανός, υποψιάζομαι.

Για τον πράσινο κήπο μου,

μη με ρωτήσετε.

Νικηφ. Βρεττάκος, Ο πράσινος κήπος