Το πέλαγο τόσο πικρό για την ψυχή σου κάποτε

σήκωνε τα πολύχρωμα κι αστραφτερά καράβια,

λύγιζε, τα κλυδώνιζε κι όλο μαβί μ’ άσπρα φτερά,

τόσο πικρό για την ψυχή σου κάποτε

τώρα γεμάτο χρώματα στον ήλιο

Γ. Σεφέρης, Μυθιστόρημα

Στην αυλή του κάστρου

κόκκινα απόκοτα λουλούδια

τα λένε τώρα ψάρια φαρμακερά.

Ο άγγελος έφυγε δείχνοντας

φτέρνες χρυσές,

φτέρνες και στήθια στο χρώμα

της χρυσόπετρας…

ψάρια φαρμακερά σαν παραμύθι

του Ηροδότου,

χρυσές φτέρνες, οι λόγχες

λάμπουν στον ήλιο…

Γ. Σεφέρης, Salva nos vigilantes,     ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ

Αυτές τις ώρες την προσμένω κάθε βράδυ

Σχεδιάζοντας με το μολύβι κόκκινα στόματα

απάνω στο χαρτί

Όπως και να ’τανε έπρεπε να τρίξει πάλι η πόρτα

Ας είναι κι απ’ τον άνεμο

Ας είν’ με δυο ημικύκλια στεγνά πάνω στα χείλη

Στο μέτωπο κατάμαυρες ραβδώσεις

Φτάνει που θα ’ρθει μοναχά ύστερα από χρόνια

Μόνο που θα ’ρθει!...

Σχεδιάζοντας κόκκινα φλογερά στόματα απάνω

Στο χαρτί

Μ. Αναγνωστάκης, Αναμονή