Αυτές τις ώρες την προσμένω κάθε βράδυ

Σχεδιάζοντας με το μολύβι κόκκινα στόματα

απάνω στο χαρτί

Όπως και να ’τανε έπρεπε να τρίξει πάλι η πόρτα

Ας είναι κι απ’ τον άνεμο

Ας είν’ με δυο ημικύκλια στεγνά πάνω στα χείλη

Στο μέτωπο κατάμαυρες ραβδώσεις

Φτάνει που θα ’ρθει μοναχά ύστερα από χρόνια

Μόνο που θα ’ρθει!...

Σχεδιάζοντας κόκκινα φλογερά στόματα απάνω

Στο χαρτί

Μ. Αναγνωστάκης, Αναμονή